شماره ۲۵۴ - قاصد دلی آزرده تر از آبله دارد

قاصد دلی آزرده تر از آبله دارد
می آید از آن کوی و ز رفتن گله دارد ۱

کس خیمه نیفراخت به سرچشمه حیوان
گاهی گذری خضر برین مرحله دارد ۲

شاید که شود جلوه گر از غیب جمالی
چشمی همه کس بر ره این قافله دارد ۳

معشوق جمیل است و غیور ار نه بگویم
مجنون نسب از لیلی این سلسله دارد ۴

هویی به فراغت نکند در همه صحرا
دیوانه که آهوی رمان در گله دارد ۵

دریاش همی باید و در ظرف نگنجد
صد گونه الم طایر کم حوصله دارد ۶

فارغ نشوم یک نفس از بندگی عشق
شکرانه فرضی که کنم نافله دارد ۷

بی باده کنم مستی و بی نغمه زنم ذوق
اینک می و نی، هرکه سر مشغله دارد ۸

چون گفته و ناگفته به سنجیدن بخت است
شعری که نگفتست «نظیری » صله دارد ۹