در این متن، شاعر از خواننده میخواهد که در وقت سحر برخیزد، به آرامی شراب بنوشد و چنگ بنوازد. او اشاره میکند که کسانی که به جای دیگران میآیند، دیرپا نیستند و کسانی که رفتهاند، باز نمیگردند.
مفاهیم فلسفی و عمیق موجود در متن، مانند گذر زمان و ناپایداری زندگی، برای درک و تجربه بهتر نیاز به بلوغ فکری دارند که معمولاً در سنین بالاتر از 16 سال شکل میگیرد.
رباعی ۱۱۳ - وقت سحر است خیز ای مایه ی ناز
نرمک نرمک باده خور و چنگ نواز ۱
کانها که بجایند نپایند بسی
و آنها که شدند کس نمی آید باز ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.