شماره ۱۳۹ - عشق مرا زبان حکایت بریدنیست

عشق مرا زبان حکایت بریدنیست
مکتوب سر به مهر دلم ناشنیدنیست ۱

رازی که در دلست ز دل بایدم نهفت
گل های ناشکفته این باغ چیدنیست ۲

جلد و بیاض و دفترم از راز دل پر است
چشمم به هرچه می افتد از هم دریدنیست ۳

از سینه تا به چند برآم فرو برم
این نیم قطره خون که ز مژگان چکیدنیست ۴

خصم آن حریف نیست که دل کین کشد ازو
زین تیر نیم کش پر و پیکان کشیدنیست ۵

گفتم مگر به منزل مقصود پی برم
یک بار چند گام به هر سو دویدنیست ۶

چون یافت دل که بر سر راهی رسیده ام
ننشست از طلب که به آن کو رسیدنیست ۷

رفتیم و ره به کنه جمالش نیافتیم
قانع نگشت دل به رسیدن که دیدنیست ۸

دیدیم و دیدنش ز خودی بی خودی نداد
این زهر اگر به حوصله کند چشیدنیست ۹

زین عشق صد بلاست «نظیری » فسانه چند
افسون خامشی به لب و دل دمیدنیست ۱۰