شماره ۲۵ - کردم ز شکوه منع دل زار خویش را

کردم ز شکوه منع دل زار خویش را
انداختم به روز جزا کار خویش را ۱

وقت نظاره بت پرهیزکار خوش
شویم به گریه دیده ی خون بار خویش را ۲

جرم منست پیش تو گر قدر من کم است
خود کرده ام پسند خریدار خویش را ۳

صد مشتریست جنس دلم را چو آفتاب
من گرم می کنم به تو بازار خویش را ۴

ترسم که رفته رفته به بیداد خو کنی
بر کین مدار طبع ستمکار خویش را ۵

ای دل مجو نجات که صیادپیشگان
در دام می کشند گرفتار خویش را ۶

عمرت بود که دوش «نظیری » به یاد تو
آسان نمود مردن دشوار خویش را ۷