خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از ناتوانی خود در برابر خشم خدا و عدم توانایی در خشنود کردن دیگران سخن می‌گوید. او به گناه و فقر خود اعتراف کرده و از بی‌فایده بودن این وضعیت ناامید است.
متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و ناامیدی است که درک آن برای سنین پایین دشوار بوده و ممکن است تأثیر منفی بر روحیه آن‌ها بگذارد.
شماره ۶۴ - نه طالعی که امانم دهد ز خشم خدا
نه طالعی که امانم دهد ز خشم خدا
نه نعمتی که بدو خلق را کنم خشنود ۱
شده ست معصیت و مفلسی بضاعت من
بدین بضاعت ناقص چه سود خواهد بود ۲
نه نعمتی که بدو خلق را کنم خشنود ۱
شده ست معصیت و مفلسی بضاعت من
بدین بضاعت ناقص چه سود خواهد بود ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۳ - ندارم امید بهی زین زمانه
گوهر بعدی:شماره ۶۵ - تا مال نبخشی ز هنر بهره نیابی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
