شاعر در این شعر از نسیم صبحگاهی به عنوان عاملی برای زنده‌شدن دل و رفع غم یاد می‌کند و آن را با دم عیسی و مریم مقایسه می‌نماید. او احساس شادی و نشاطی را که از این نسیم به او می‌رسد، توصیف کرده و آن را همچون جان‌بخشی دوباره می‌داند. شاعر امیدوار است که این نسیم، نور تازه‌ای به زندگی او ببخشد و آن را با تأثیر معجزه‌آسای دم عیسی و مریم مقایسه می‌کند.
این شعر دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۴۷ - ای باد صبحدم، دم عیسی و مریمی
کاندر دلم ز بوی تو شد زنده بی غمی ۱
عیسی نه ای و عاشق می خواره را به صبح
جان آید از تو در تن شادی و خرمی ۲
هر صبحدم نسیم توام جان نو دهد
گویی که بر تنم دم عیسی همی دمی ۳
چشم امید من ز دمت نور نو گرفت
گویی که نایب دم عیسی مریمی ۴
عیسی به آسمان شد و نزدیک عاشقان
عیسی دیگری است نسیم تو بر زمی ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
