شماره ۲۱ - دل من بی تو حکایت ز دهان تو کند

دل من بی تو حکایت ز دهان تو کند
تن من بی تو روایت ز میان تو کند ۱

که تواند که کند با لب پرخنده مرا
گر کند خنده آن تنگ دهان تو کند ۲

سال و مه قصد به کاسد شدن عنبر و مشک
زلف عنبر شکن مشک فشان تو کند ۳

دل پر آتشم اندر خم زلفین تو ماند
حاش لله که آهنگ زیان تو کند ۴

لاله رخساری و چون لاله مرا سوخته دل
عشق رخساره چون لاله ستان تو کند ۵

هر زمانم چو کمان چفته و چون تیر نزار
تیر آن غمزه ابروی کمان تو کند ۶

به زبان تلخ چه گویی و تو را لب چو شکر
چه شود گر دل (من) شکر زبان تو کند ۷