شماره ۸ - عید خوبان را چو روی خویشتن آراسته است

عید خوبان را چو روی خویشتن آراسته است
راست پنداری ز رویش عید عیدی خواسته است ۱

گر جمال عید، عالم را بیاراید رواست
عید را باری جمال روی او آراسته است ۲

خاک راه از بوی زلفش پر نسیم عنبر است
چشم خلق از نور رویش بر مه ناکاسته است ۳

فتنه ای از حسن او در تعبیه ره یافته است
نوحه ای از عشق او از عیدگه برخاسته است ۴

سرو و باغ و باغبان از قامت او طیره اند
گویی او را باغبان مجد دین پیراسته است ۵

سید مشرق که از بخشیده و انعام اوست
هر چه اندر مشرق و مغرب نعیم و خواسته است ۶