غزل ۱۴۴ - روزی بت من مست به بازار برآمد

روزی بت من مست به بازار برآمد
گرد از دل عشاق به یک بار برآمد ۱

صد دلشده را از غم او روز فرو شد
صد شیفته را از غم او کار برآمد ۲

رخسار و خطش بود چو دیبا و چو عنبر
باز آن دو بهم کرد و خریدار برآمد ۳

در حسرت آن عنبر و دیبای نو آیین
فریاد ز بزاز و ز عطار برآمد ۴

رشک است بتان را ز بناگوش و خط او
گویند که بر برگ گلش خار برآمد ۵

آن مایه بدانید که ایزد نظری کرد
تا سوسن و شمشاد ز گلزار برآمد ۶

و آن شب که مرا بود به خلوت بر او بار
پیش از شب من صبح ز کهسار برآمد ۷