بخش ۳۷ - کشتن مختار

بگفت ای زدین بی خبر روی زشت
تو را نیز کشتن بود سرنوشت ۱

بفرمود تا بر زدندش به دار
نگون سرشده با کمند استوار ۲

به زه کرد سالار کشور کمان
یکی تیر بگشاد بر بد گمان ۳

که بنشست بر چشم و جست از قفاش
چنین دید بیدین سزای جفاش ۴

سپس تیر بارانش کردند سخت
به فرمان مختار پیروز بخت ۵

چو گشت اسپری آتش افروختند
تن دوزخی را در آن سوختند ۶

سپس عمر و حجاج را سوی میر
کشیدند خوار و نژند و اسیر ۷

که بود او نگهبان آب فرات
زآتش مباداش هرگز نجات ۸

چو مختار بگماشت بر وی نظر
به دژخیم فرمود کاین را ببر ۹

بدانسان که دانی مر او را رسان
بدان کشته و سوخته ناکسان ۱۰

به فرموده دژخیم رخ بر فروخت
ببرد و بکشت و تن او بسوخت ۱۱

از آن پس حکیم طفیل نژند
که دست سپهدار ایمان فکند ۱۲

زدیدار او میر بی ترس و باک
بغرید چون ضیغم خشمناک ۱۳

بدوگفت کای اهرمن زاده مرد
یکی کار کردی که کافر نکرد ۱۴