این متن شعری است که زیبایی و جذابیت معشوق را با استفاده از تشبیهات و استعارات زیبا توصیف می‌کند. شاعر از عناصری مانند ماه، سرو، لالستان، گوی و چوگان، یاقوت، لولو و مرجان برای بیان زیبایی‌های ظاهری و جذابیت‌های معنوی معشوق استفاده می‌کند. همچنین، شاعر به عشق و رازداری در عشق اشاره می‌کند و از غم و اندوه ناشی از عشق سخن می‌گوید.
این متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارات و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی دارد که معمولاً در سنین بالاتر یافت می‌شود.
غزل ۱۳۲ - روی او ماهست اگر بر ماه مشک افشان بود
قد او سروست اگر بر سرو لالستان بود ۱
گر روا باشد که لالستان بود بالای سرو
بر مه روشن روا باشد که مشک افشان بود ۲
دل چو گوی و پشت چون چوگان بود عشاق را
تا زنخدانش چو گوی و زلف چون چوگان بود ۳
گر ز دو هاروت او دلها نژند آید همی
درد دلها را ز دو یاقوت او درمان بود ۴
من به جان مرجان و لولو را خریداری کنم
گر چو دندان و لب او لولو و مرجان بود ۵
راز او در عشق او پنهان نماند تا مرا
روی زرد و آه سرد و دیدهٔ گریان بود ۶
زان که غمازان من هستند هر سه پیش خلق
هر کجا غماز باشد راز کی پنهان بود ۷
بر کنار خویش رضوان پرورد او را به ناز
حور باشد هر که او پروردهٔ رضوان بود ۸
هر زمان گویم به شیرینی و پاکی در جهان
چون لب و دندان او یارب لب و دندان بود ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
