غزل ۱۲۹ - چون دو زلفین تو کمند بود

چون دو زلفین تو کمند بود
شاید ار دل اسیر بند بود ۱

گوییم صبر کن ز بهر خدا
آخر این صبر نیز چند بود ۲

خواجه انصاف می بباید داد
با چنین رخ چه جای پند بود ۳

سرو را کی رخ چو ماه بود
ما را کی لب چو قند بود ۴

می ندانی که پست گردد زود
هر کرا همت بلند بود ۵

هر که معشوقه‌ای چنین طلبد
همه رنج و غمش پسند بود ۶