غزل ۱۲۲ - ما را ز مه عشق تو سالی دگر آمد

ما را ز مه عشق تو سالی دگر آمد
دور از ره هجر تو وصالی دگر آمد ۱

در دیده خیالی که مرا بد ز رخ تو
یکباره همه رفت و خیالی دگر آمد ۲

بر مرکب شایسته شهنشاه شکوهت
بر تخت دل من به جمالی دگر آمد ۳

شد نقص کمالی که مرا بود به صورت
در عالم تحقیق کمالی دگر آمد ۴

بر طبل طلب می‌زدم از حرص دوالی
ناگاه بر آن طبل دوالی دگر آمد ۵

از سینه نهال امل از بیم بکندم
با میوهٔ انصاف نهالی دگر آمد ۶

بر عشوه ز من رفت به تعریض نکالات
آسوده به تصریح نکالی دگر آمد ۷

در وصف صفا حیدر اقبال به چشمم
بر دلدل دولت به دلالی دگر آمد ۸