غزل ۱۱۵ - چه رنگهاست که آن شوخ دیده نامیزد

چه رنگهاست که آن شوخ دیده نامیزد
که تا مگر دلم از صحبتش بپرهیزد ۱

گهی ز طیره گری نکته‌ای دراندازد
گهی به بلعجبی فتنه‌ای برانگیزد ۲

به هیچ وقت به بازی کرشمه‌ای نکند
که صد هزار دل از غمزه درنیاویزد ۳

گهی کزو به نفورم بر من آید زود
گهش چو خوانم با من به قصد بستیزد ۴

ز بهر خصم همی سرمه سازد از دیده
چو دود یافت ز بهر سنایی آمیزد ۵

خبر ندارد از آن کز بلاش نگریزم
که هیچ تشنه ز آب فرات نگریزد ۶

هزار شربت زهر ار ز دست او بخورم
ز عشق نعرهٔ «هل من مزید» برخیزد ۷

نه از غمست که چشمم همی ز راه مژه
هزار دریا پالونه‌وار می‌بیزد ۸

به هر که مردم چشمم نگه کند جز از او
جنایتی شمرد آب ازان سبب ریزد ۹

جواب آن غزل خواجه بو سعید است این
«مرا دلیست که با عافیت نیامیزد» ۱۰