غزل ۱۰۶ - سوال کرد دل من که دوست با تو چه کرد

سوال کرد دل من که دوست با تو چه کرد
چرات بینم با اشک سرخ و با رخ زرد ۱

دراز قصه نگویم حدیث جمله کنم
هر آنچه گفت نکرد و هر آنچه کشت نخورد ۲

جفا نمود و نبخشود و دل ربود و نداد
وفا بگفت و نکرد و جفا نگفت و بکرد ۳

چو پیشم آمد کردم سلام روی بتافت
چو آستینش گرفتم گفت بردا برد ۴

نه چاره‌ای که دل از دوستیش برگیرم
نه حیله‌ای که توانمش باز راه آورد ۵

بر انتظار میان دو حال ماندستم
کشید باید رنج و چشید باید درد ۶

ایا سنایی لولو ز دیدگانت مبار
که در عقیلهٔ هجران صبور باید مرد ۷