خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن شعری است که به ستایش و سپاس از لطف الهی در آفرینش زیبایی‌ها و نعمت‌ها می‌پردازد. در آن از عناصر طبیعی مانند گل و باغ به عنوان نمادهای زیبایی و آرامش استفاده شده و به نام‌های مقدس مانند «احمد» و «حسن» اشاره شده است. همچنین، شاعر از برکت‌های الهی و تأثیر آن‌ها بر دل و جان انسان سخن می‌گوید.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. درک عمیق آن نیاز به آشنایی با اصطلاحات ادبی و عرفانی دارد، بنابراین برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است.
شمارهٔ ۴۴ - تاریخ ولادت
هزار شکر که از نوشکفته گشت گلی
زابر لطف الهی ز بوستان حسن ۱
عطا نموده باو کودکی خدا که چو شمع
زپرتو رخش افروخت دودمان حسن ۲
زآفت این ثمر نارسیده ایمن باد
که هست قوت دل و قوت روان حسن ۳
جناب ایزدی از لطف نام او احمد
ز تخت عرش رسانیده بر زبان حسن ۴
چو این نهال برآمد ز باغ رعنائی
که جلوه‌اش بود آرام‌بخش جان حسن ۵
نوشت خامه مشتاق بهر تاریخش
دمید گلبنی از طرف گلستان حسن ۶
زابر لطف الهی ز بوستان حسن ۱
عطا نموده باو کودکی خدا که چو شمع
زپرتو رخش افروخت دودمان حسن ۲
زآفت این ثمر نارسیده ایمن باد
که هست قوت دل و قوت روان حسن ۳
جناب ایزدی از لطف نام او احمد
ز تخت عرش رسانیده بر زبان حسن ۴
چو این نهال برآمد ز باغ رعنائی
که جلوه‌اش بود آرام‌بخش جان حسن ۵
نوشت خامه مشتاق بهر تاریخش
دمید گلبنی از طرف گلستان حسن ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۳ - حیف از اسماعیل آن روشن دل صافی ضمیر
گوهر بعدی:شمارهٔ ۴۵ - تاریخ فوت سیداحمد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
