شماره ۲۷ - سیدمحمد آنکه فلک از وفات او

سیدمحمد آنکه فلک از وفات او
پنهان دریغ میخورد و آشکار حیف ۱

زین گلستان نچیده گلی شد برون دریغ
زین بوستان نخورده بری بست بار حیف ۲

نخلش ز پا فتاد ز جور سپهر آه
سروش نگون شد از ستم روزگار حیف ۳

غافل ز رشته در سادات بر زمین
افتاده گم شد آن گهر ابدار حیف ۴

القصه از جفای فلک چون بباد رفت
آن گل که بود چندیش از ساخسار حیف ۵

مشتاق گفت از پی تاریخ رحلتش
زان کوکب سپهر سیادت هزار حیف ۶