شماره ۳۰۹ - زهدم افسرده خوشا وقت قدح پیمائی

زهدم افسرده خوشا وقت قدح پیمائی
که شود مست و زند دستی و کو بدپائی ۱

آگه از روز جزائی و کشتی زارم آه
اگر امروز نمیداشت ز پی فردائی ۲

حالم آن ماهی لب تشنه ز هجرت داند
که به خاک افکندش موجه‌ای از دریائی ۳

نیست با کی ز فنای تو جهان را که خورد
چه غم از سوختن خاربنی صحرائی ۴

توبه چون با همه تلخی کنم از باده عشق
که بکیفیت این می نبود صهبائی ۵

هر نهان بر تو عیانست گرت بینش هست
وگرت نیست چه پنهانی و چه پیدائی ۶

عشق بزمیست که هر لحظه در آن صد ساغر
پر شود از می و خالی نشود مینائی ۷

شنوم در رهت از هر سر افتاده بخاک
وای بر آنکه درین راه گذارد پائی ۸

دل تهی از غم دلدار مبادم مشتاق
که بود خوش غم جانگاه نشاط‌افزائی ۹