شماره ۲۹۶ - شنیدم تشنه‌ای جویای آبی

شنیدم تشنه‌ای جویای آبی
ز سوز دل سرا پا التهابی ۱

که در بر از تف لب تشنگی داشت
دلی چون بر سر آتش کبابی ۲

بدشتی کز عطش هر پاره سنگش
چو اخگر داشت تابی و چه تابی ۳

بآن تندی روان بود از پی آب
که از گردون جهد تیرشهابی ۴

فتاد آخر ز پا از بس قدم زد
در آن دشت از فریب هر سرابی ۵

چو دید از ساغر گردون محالست
رسد جز شربت مرگش شرابی ۶

ز هستی شست دست و داد تن را
بمردن از عطش ناخورده آبی ۷

که شد از جانبی ناگه هواگیر
برنگ ابر نیسانی سحابی ۸

بکامش قطره‌افشان چون صدف گشت
فزون از هر شمار و هر حسابی ۹

درین صحرا که یک گل نیست مشتاق
کزو لب تشنه‌ای گیرد گلابی ۱۰

زوصل آن بت گمگشته نومید
مشو هرچند جوئی و نیابی ۱۱

ترا ای تشنه‌کام وادی عشق
که سرگرم طلب چون آفتابی ۱۲

امیدی هست تا جانی بتن هست
که باز آید بجوی رفته آبی ۱۳