خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و غزل‌گونه، بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوق است که با اهل هوس بازی کرده و شاعر خود را مهره‌ای در دست او می‌داند. معشوق مانند شمع روشن‌بخش محفل است و قامتی بلند مانند سرو دارد. شاعر از جفاهای معشوق شکایت دارد و می‌گوید که دلش از غیرت به خون میطپد.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه پیچیده و احساسات عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به جفا و غیرت ممکن است نیاز به بلوغ عاطفی برای درک داشته باشد.
شماره ۲۸۴ - ای که با اهل هوس نرد وفا باخته‌ای
ای که با اهل هوس نرد وفا باخته‌ای
منم آن مهره که در ششدرم انداخته‌ای ۱
محفل‌افروز جهانی تو که داری چون شمع
رخ افروخته‌ای و قد افراخته‌ای ۲
یکره ار جلوه کند سرو تو در باغ وگر
آشیان بر سر سروی ننهد فاخته‌ای ۳
طرفه حالیست که عشاق سپاه تو و تو
هرنفس بر صفشان توسن کین تاخته‌ای ۴
دل مشتاق بخون میطپد از غیرت باز
پی قتل که دگر تیغ جفا آخته‌ای ۵
منم آن مهره که در ششدرم انداخته‌ای ۱
محفل‌افروز جهانی تو که داری چون شمع
رخ افروخته‌ای و قد افراخته‌ای ۲
یکره ار جلوه کند سرو تو در باغ وگر
آشیان بر سر سروی ننهد فاخته‌ای ۳
طرفه حالیست که عشاق سپاه تو و تو
هرنفس بر صفشان توسن کین تاخته‌ای ۴
دل مشتاق بخون میطپد از غیرت باز
پی قتل که دگر تیغ جفا آخته‌ای ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۸۳ - بهر پرسیدنم ای مایه ناز آمده‌ای
گوهر بعدی:شماره ۲۸۵ - بنگاهی ز خودم بی‌خبر انداخته‌ای
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
