شماره ۲۶۷ - میرم چو ز من دور شود آن بت دلجو

میرم چو ز من دور شود آن بت دلجو
ربط تن و جانست بهم ربط من و او ۱

از بیکسیم نیست شکایت که بود بس
با داغ توام الفت و با درد توام خو ۲

در دادن جان حاجت سعی اجلم نیست
بس باشدم ایمائی از آن گوشه ابرو ۳

چندانکه تکلم نکند آن لب خاموش
دارد بحریفان سخن آن چشم سخن گو ۴

گم گشته دلم را طلبد از خم آن زلف
جویند و نیابند گر از حلقه گیسو ۵

تنها نه منم بسته زلفت که بسی هست
جان در بن هر تارش و دل در سر هر مو ۶

بارد همه طراری از آن طره پرفن
ریزد همه عیاری از آن نرگس جادو ۷

گر زانکه کشم از غم عشقت نه ای آگاه
زان روز که من دیده‌ام آن عارض نیکو ۸

بنگر که شود صورت عالم بتو روشن
در آینه‌ای آئینه روی آینه رو ۹

خوش آنکه خرامی تو سوی گلشن و مشناق
چون سایه فتد درپی آن قامت دلجو ۱۰