شماره ۱۹۳ - بنگر آن لبهای میکون وز خمار ما مپرس

بنگر آن لبهای میکون وز خمار ما مپرس
وآن گل رورا ببین وز خار خار ما مپرس ۱

ناله ما بشنو از حال فکار ما مپرس
زاری ما را به‌بین از حال زار ما مپرس ۲

گر گلی سرزد ز ما چون خاربن زآن آتشست
کاسمان در ما زد آخر از بهار ما مپرس ۳

دنیی و عقبی دو شهر از کشور ما بیش نیست
زاده اقلیم عشقیم از دیار ما مپرس ۴

زآتش غم شمع‌سان ناخفته یکشب روز کن
یا زحال دیده شب زنده‌دار ما مپرس ۵

نقش ما بی‌نقشیست و بردن ما باختن
پاک باز نرد عشقیم از قمار ما مپرس ۶

ز اول عشقست روشن آخر کارش به بین
صبح ما را تیره و از شام تار ما مرس ۷

کشتی گردون هم از ما تا ابد سرگشته است
بحر بی‌پایان عشقیم از کنار ما مپرس ۸

خارتر در بزم او ما و تو مشتاق از همیم
عزت خود را ببین از اعتبار ما مپرس ۹