خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه به توصیف زیبایی معشوق و تأثیر آن بر شاعر می‌پردازد. شاعر از زیبایی چهره و موهای معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق به او باعث رنج و اشک‌هایش شده است. همچنین، شاعر از تأثیر معشوق بر زندگی خود و گم شدن راه خلق در پرتو زیبایی او سخن می‌گوید.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و احساساتی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد.
غزل ۴۹ - روی تو ای دلفروز گر نه چو ماهست
روی تو ای دلفروز گر نه چو ماهست
زلف سیه زو چرا بدر دو تا هست ۱
روی چو ماه تو گر چه مایهٔ نور است
موی سیاه تو گر چه اصل گناهست ۲
شاه بتانی و عاشقانت سپاهند
ماه زمینی و آسمانت کلاهست ۳
رسم چنانست که ماه راه نماید
چونکه ز ماه تو خلق گمشده راهست ۴
موی سپیدم ز اشک سرخ چو خونست
روی امیدم ز رنج عشق سیاهست ۵
حال تو ای ماه روی چیست که باری
دور ز روی تو حال بنده تباهست ۶
زلف سیه زو چرا بدر دو تا هست ۱
روی چو ماه تو گر چه مایهٔ نور است
موی سیاه تو گر چه اصل گناهست ۲
شاه بتانی و عاشقانت سپاهند
ماه زمینی و آسمانت کلاهست ۳
رسم چنانست که ماه راه نماید
چونکه ز ماه تو خلق گمشده راهست ۴
موی سپیدم ز اشک سرخ چو خونست
روی امیدم ز رنج عشق سیاهست ۵
حال تو ای ماه روی چیست که باری
دور ز روی تو حال بنده تباهست ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۸ - دارم سر خاک پایت ای دوست
گوهر بعدی:غزل ۵۰ - گر تو پنداری که جز تو غمگسارم نیست هست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
