شماره ۱۲۰ - گر همین خون مرا یار خورد نوشش باد

گر همین خون مرا یار خورد نوشش باد
ور نه اندیشه بیداد فراموشش باد ۱

شد شب تار اگر روز من از شام خطش
روز روشن شبم از صبح بناگوشش باد ۲

کرده از جلوه بسی پیرهن صبر قبا
جان فدای روش سرو قبا پوشش باد ۳

بر سر این دست که هر شب ز فراقش دارم
شبی امید که تا صبح در آغوشش باد ۴

چه شود مست و کند میل که خونم نو شد
خون من در قدح لعل قدح نوشش باد ۵

گفتمش گوش بافسانه اغیار مده
گوهر پند من امید که در گوشش باد ۶

مدعی کیست که از شهد لبش گیرد کام
نیشها در جگر از حسرت آن نوشش باد ۷

صد سخن نرگس گویاش بمن دارد نیز
سخنی قسمتم از غنچه خاموشش باد ۸

در قدح دوش می از خون دلم کرد و بخورد
سرخوش امشب که الهی ز می دوشش باد ۹

گرچه با من سخن از ناز نگوید مشتاق
طرف حرف لبم با لب خاموشش باد ۱۰