خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از عاشقانه‌های کلاسیک فارسی است که در آن شاعر با استفاده از تصاویر طبیعی مانند باد، زلف، سرو، صبا و تیشه فرهاد، حالات متغیر عشق و زندگی را به تصویر می‌کشد. شاعر از ناپایداری و تغییرپذیری جهان و عشق سخن می‌گوید و با پرسش‌های بلاغی، به دنبال درک این ناپایداری‌هاست.
متن شامل مفاهیم عاشقانه و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اشارات ادبی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۹۷ - بپایت دوش می‌افتاد گاهی راست گاهی کج
بپایت دوش می‌افتاد گاهی راست گاهی کج
مگر زلف تو بود از باد گاهی راست گاهی کج ۱
چمداز آهم آن سروسهی بالا که میگیرد
بتحریک صبا شمشاد گاهی راست گاهی کج ۲
نباشد ز آتش آهش عجب در کندن خارا
که گردد تیشه فرهاد گاهی راست گاهی کج ۳
اگر باشد وقوف از نیک و بد معمار گردون را
گذارد پس چرا بنیاد گاهی راست و گاهی کج ۴
چمد مشتاق آن شاخ گل و از شوق او هر دم
برآید از لبم فریاد گاهی راست گاهی کج ۵
مگر زلف تو بود از باد گاهی راست گاهی کج ۱
چمداز آهم آن سروسهی بالا که میگیرد
بتحریک صبا شمشاد گاهی راست گاهی کج ۲
نباشد ز آتش آهش عجب در کندن خارا
که گردد تیشه فرهاد گاهی راست گاهی کج ۳
اگر باشد وقوف از نیک و بد معمار گردون را
گذارد پس چرا بنیاد گاهی راست و گاهی کج ۴
چمد مشتاق آن شاخ گل و از شوق او هر دم
برآید از لبم فریاد گاهی راست گاهی کج ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۶ - عالم خراب از نگه می پرست تست
گوهر بعدی:شماره ۹۸ - با بلبل مسکین گل و بیداد و دگر هیچ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
