غزل ۴۳ - زان چشم پر از خمار سرمست

زان چشم پر از خمار سرمست
پر خون دارم دو دیده پیوست ۱

اندر عجبم که چشم آن ماه
ناخورده شراب چون شود مست ۲

یا بر دل خسته چون زند تیر
بی دست و کمان و قبضه و شست ۳

بس کس که ز عشق غمزهٔ او
زنار چهار کرد بر بست ۴

برد او دل عاشقان آفاق
پیچند بر آن دو زلف چون شست ۵

چون دانست او که فتنه بر خاست
متواری شد به خانه بنشست ۶

یک شهر ازو غریو دارند
زان نیست شگفت جای آن هست ۷

دارند به پای دل ازو بند
دارند به فرق سر ازو دست ۸

تا عزم جفا درست کرد او
دست همه عاشقانش بشکست ۹