شماره ۱۹ - نیست کس بعهد ما یار یار خویش را

نیست کس بعهد ما یار یار خویش را
دوست خصم جان بود دوستدار خویش را ۱

آن سیاه کوکبم کز غم تو کرده‌ام
تیره همچو روز خود روزگار خویش را ۲

او بر خش ناز و من خاک رهگذر چسان
دست بر عنان زنم شهسوار خویش را ۳

مهر من طلوع کند در هوای خود ببین
اضطراب ذره بی‌قرار خویش را ۴

باز پیچ و خم مکن همچو شعله‌ام
یا برون کن از دلم خارخار خویش را ۵

شد دل چون گدا خون ز رشک تا به کی
یار شهر بنگرم شهریار خویش را ۶

مردم از ندیدنش ای خوش آن زمان که من
دیده بر رخ افکنم گلعذار خویش را ۷