شماره ۱۰۲ - از بس که ز دیو و دد مرا آزار است

از بس که ز دیو و دد مرا آزار است
وز بس که ز خلق بر وجودم بار است ۱

این جان چو نوش بر دلم چون زهر است
وین عمر عزیز پیش چشمم خوار است ۲