این شعر بیانگر این است که افرادی که با پرهیز و تقوا زندگی میکنند، پس از مرگ به گونهای خاص برخواهند خاست. اما شاعر و همراهانش با می و معشوقه زندگی میکنند و امیدوارند که در روز قیامت نیز به همین شکل برانگیخته شوند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف می (شراب) ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
رباعی ۸۹ - گویند هر آن کسان که با پرهیزند
زانسان که بمیرند چنان برخیزند ۱
ما با می و معشوقه از آنیم مدام
باشد که به حشرمان چنان انگیزند ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.