شماره ۹۷ - ترا سزد که کنی دعوی جهانداری

ترا سزد که کنی دعوی جهانداری
که در جهان دلم ملک جاودان داری ۱

جهان دل به تو بخشم کنون که نوبت تست
بزن بزن صنما نوبت جهان داری ۲

اگر تو غاشیه بر دوش مه نهی بکشد
که کره فلک امروز زیر ران داری ۳

اگر رکاب تو بر آسمان رسد چه عجب
که شهسوار فلک نیز همعنان داری ۴

درآوری به دهن آب عقد پروین را
بدان دو رسته دندان که در دهان داری ۵

معین است که دارد لب تو طعم عسل
که زخم نشتر زنبور در زبان داری ۶

کمان ابروی تو بر زه است و می ترسم
که تیر غمزه در آنجا به قصد جان داری ۷

مگر به خون من امروز تشنه ای ورنه
برای قصد که این تیر در کمان داری ۸

منم که سر ز تحسر بر آستان دارم
توئی که سر ز تکبر برآسمان داری ۹

سری چو سرو بجنبان بتا به جان و سرت
اگر سر من رنجور ناتوان داری ۱۰

مدار رنجه قدم را نظر در آینه کن
گر آرزوی تماشای گلستان داری ۱۱

چو سرو برطرف چشم من نشین و ببین
اگر هوای لب چشمه روان داری ۱۲