شماره ۴۰ - دلبرا دوش در آن عیش منت یاد نبود

دلبرا دوش در آن عیش منت یاد نبود
که دل بنده ز بند غمت آزاد نبود ۱

اگر از صحبت من یاد نیاوردی هیچ
آخر ای سنگ دل از عهد منت یاد نبود ۲

شرم روی من و خشم آوری خلق مگیر
شرمت از آن همه بد کردن و بیداد نبود ۳

سنگ خارا ز دلت به که در آن شادیها
رحمتت بر من دل خسته ی ناشاد نبود ۴

بر ره گفت تو رفتیم و همه بود خلاف
عهد تو نیک بدیدیم و به جز باد نبود ۵

رفت بنیاد دل ما و از آن بود همه
که بر امید من و قول تو بنیاد نبود ۶

دل ز شاگردی مهر تو بلا دید بلا
لاجرم دید و در کار خود استاد نبود ۷

شهری از ناله و فریاد من آگاه شدند
خود تو را هیچ خبر زان همه فریاد نبود ۸

پیش شیرین لب تو گر پسر همگر مرد
او دراین راه به از خسرو و فرهاد نبود ۹