این متن درباره ارزش و اهمیت دوستانی است که در زندگی ما حضور دارند و از آنها عاریت می‌گیریم. شاعر تأکید می‌کند که چنین دوستانی را نباید از دست داد، زیرا آنها مونس و محبوب ما هستند و گاهی در آغوش و گاهی در کنار ما قرار می‌گیرند. همچنین، شاعر از کسی که می‌خواهد چنین دوستی را به صورت موقتی از او بگیرد، به عنوان فردی ابله یاد می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق درباره دوستی و روابط انسانی است که ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعر و استعاره‌های ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.
شماره ۱۴ - کتاب آن کس که از کس عاریت جست
مکن ز اهل خرد دیگر شمارش ۱
که هست آن مونس محبوب کس را
گهی اندر بغل گه در کنارش ۲
چه ابله مردکی باشد که گوید
به من ده چند روزی مستعارش ۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
