خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حافظ، به زیبایی‌های طبیعت و عشق اشاره دارد و از دردهای عاشقانه و بی‌تابی در فراق یار می‌گوید. شاعر از گل و بلبل به عنوان نمادهای عشق و زیبایی یاد می‌کند و بر بی‌قراری و ناشکیبایی عاشقان تأکید می‌نماید. همچنین، به ناکامی‌ها و رنج‌های پنهان در عشق اشاره می‌کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی و ادبی آن نیاز به دانش ادبی پایه دارد.
شمارهٔ ۲۶۳ - تتبع خواجه
آن گل که نوشد می با رقیبان
بینند و میرند مسکین غریبان
ای گل به گلشن چون جلوه سازی
افغان مکن عیب از عندلیبان
چون بلبل و گل بی هم مبادا
عشق محبان حسن حبیبان
بی یار از ما طاقت مجوئید
زانرو که هستیم از ناشکیبان
چون زخم سینه پوشیده دارم؟!
سازد چو ظاهر چاک گریبان
فانی نصیبی زان مهوشت نیست
خوش با نصیبی از بی نصیبان
بینند و میرند مسکین غریبان
ای گل به گلشن چون جلوه سازی
افغان مکن عیب از عندلیبان
چون بلبل و گل بی هم مبادا
عشق محبان حسن حبیبان
بی یار از ما طاقت مجوئید
زانرو که هستیم از ناشکیبان
چون زخم سینه پوشیده دارم؟!
سازد چو ظاهر چاک گریبان
فانی نصیبی زان مهوشت نیست
خوش با نصیبی از بی نصیبان
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۲۶۲ - مخترع
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۶۴ - تتبع میر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
