شمارهٔ ۱۳۲ - تتبع خواجه

دوش در میخانه جانان همدم عشاق بود
تا سحر غوغای رندان را بجان مشتاق بود ۱

زهره را آورده بود او از سر مستان برقص
کان صدا اندر خم این گنبد نه طاق بود ۲

گر چه زو صد ناز و از ما بوده صد چندان نیاز
در طریق حسن و عشق از روی استحقاق بود ۳

از صفا و نور مجلس گر نهان بود آفتاب
بهتر از وی لمعه جام می براق بود ۴

مستی رندان ز می هم بود لیکن بیشتر
از نوازشهای آن ماه نکو اخلاق بود ۵

ز اهل آن هنگامه من بیهوش تر بودم ازانک
با منش از جمله رندان بیشتر اشفاق بود ۶

مست شو گر مخلصت باید که هرگز وا نرست
از جفای اهل آفاق آنکه در آفاق بود ۷

اندر آن شب هر کرا یک جرعه زان می شد نصیب
تا قیامت در جهان رند علی الا طلاق بود ۸

فانی اندر سیر اطوار طریقت هر چه دید
بود نیکو لیکنش زهد ریایی شاق بود ۹