شمارهٔ ۱۲۲ - تتبع خواجه

چون حیات آساست روشن روزگارم از قدح
تا دم آخر کنون سر بر ندارم از قدح ۱

منکه غرق می شدم باید سرم دادن بباد
چون حباب از سر خوشی گر سر برارم از قدح ۲

چونکه یاقوت مفرح خشک میسازد دماغ
باد قوت روح لعل آبدارم از قدح ۳

بود ساقی چون قدح بر لب گر از دریای می
پر بود یک قطره باقی کی گذارم از قدح ۴

چونکه هستم در قدح بی اختیار از عاشقی
همچنان در عاشقی بی اختیارم از قدح ۵

نی زلال کوثرم باید نه آب زندگی
بخشد ار یک جرعه شوخ باده خوارم از قدح ۶

همچو فانی در هوای دیدن آن مغبچه
بر سر کوی مغان دیوانه وارم از قدح ۷