شمارهٔ ۵۳ - تتبع خواجه

چو سرخوشم دگر ای پیر دیر از کرمت
خوش است گر سر خود بر ندارم از قدمت ۱

چه عیب دم بدم ار خاک کوی دیر شوم
ز نشأای که دهد بادهای دمبدمت ۲

گناه آتش عشق ای فرشته پر منویس
که در نگیرد ازین شعله بلا قلمت ۳

درون پرده سرایت چگونه یابم بار؟
گهی که باد صبا نیست محرم حرمت ۴

چسان کشم رقم عیش بر صحیفه دل
که جان نماند ز بس داغهای درد غمت ۵

بدان شمایل مطبوع خواهم از مهوش
که سینه چاک زنم در میان جان کشمت ۶

شدی چو قلب سپه درد را دلا چه عجب
اگر ز شعله عشق بتان بود علمت ۷

وجود چرخ عدم دان و خویش را خوش دار
که پیش اوست مساوی وجود یا عدمت ۸

خیال وصل ز خاطر برون کن ای فانی
که بس حقیری و او را ز حد برون عظمت ۹