شمارهٔ ۲۹ - تتبع میر سهیلی

دل کز غمت آرام نباشد برم او را
تا چند بکویت برم و آورم او را ۱

زاغی که کند گاه جنون میل نشستن
بر فرق بود طعمه ز زخم سرم او را ۲

خواهم که گرانی برم از کوی تو گر چه
از سایه گران تر نبود پیکرم او را ۳

شد لیلی و مجنون ز میان چون نه پسندم
در عشق من اینرا به صفا دلبرم او را ۴

نبود حد آنم که کنم دعوی پابوس
اینم نه بس ای عشق که خاک درم او را ۵

جسم تو خسم شد بسرا پرده آن گل
ای باده نرانی ز حریم حرم او را ۶

آمد ز پی درد سفالم سگ او لیک
دیوانه کند نگهتی از ساغرم او را ۷

گر شیخ ریایی شمرد دانه تسبیح
من بین که چو فانی به جوی نشمرم او را ۸