این متن بیانگر عشق و اشتیاق شدید شاعر به معشوق یا مقصودی مقدس است. شاعر از خاک کوی معشوق تا پای سگش را می‌ستاید و خود را مانند صبحی می‌داند که از مهر معشوق می‌گردد. او از شوق و ذکر معشوق می‌گوید و از نیش غم و ضعف جسمانی خود سخن می‌راند. شاعر به بیچارگی خود اشاره می‌کند و معشوق را چاره‌گر خود می‌داند. در نهایت، روحش را به پرواز به سوی معشوق توصیف می‌کند و از شکرستان معشوق قوت می‌گیرد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۱ - ای خاک سر کوی تو گشتن هوس ما
بر پای سگت بوسه زدن ملتمس ما ۱
گردم زدن ما بود از مهر تو چون صبح
صد شام سیه روز شود از نفس ما ۲
در بادیه ی شوق تو چون راحله بندیم؟
ذکر ملک آید ز فغان جرس ما ۳
با نیش غم و جسم ضعیف آه براریم
سویت مگر این باد برد خار و خس ما ۴
بیچارگی ما هوس چاره گران شد
تا تو شدی از لطف و کرم چاره گر ما ۵
هر کس گه افتادگی آرد به کسی روی
ما رو به که آریم تویی چون که کس ما ۶
فانی صفتم روح کند سوی تو پرواز
ای از شکرستان تو قوت مگس ما ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
