شماره ۲۷۷ - به یاد خنده آن لعل میگون

به یاد خنده آن لعل میگون
شدم چون غنچه در این باغ دلخون ۱

سواد زلف او شد سر خط من
بود سرمشق من این بخت واژون ۲

نهال قامتش ممتاز باشد
به باغ اعتبار از سرو موزون ۳

کش از رنگ حنا دست هوس را
که از خونم بود پای تو گلگون! ۴

ز هجران تو دریای سرشکم
تلاطوم می کند چون موج جیحون ۵

به هم آغشته در سرخ و سفیدی
رخش مانند برف و قطره خون ۶

به نزد کوهکن یکسان نماید
فراز و شیب کوه و دشت و هامون ۷

بود رنگ رخ عذرا ز وامق
طراز دامن لیلی ز مجنون ۸

به یاد نرگس و زلف تو طغرل
شدم چون عین کاف و حلقه نون! ۹