این شعر عاشقانه و عرفانی، زیبایی‌های معشوق را با توصیفاتی مانند سیمین تن، جعد مشکین و خم ابرو ستایش می‌کند. شاعر از عشق و جذابیت معشوق سخن می‌گوید و احساسات خود را با عباراتی مانند «سجده با پیر و جوان و مرد و زن» و «بوئی از زلفش به چین مستوجب غوغا بود» بیان می‌کند. همچنین، تمایز معشوق از دیگران و برتری او بر دیگر زیبارویان مورد تأکید قرار می‌گیرد.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارند.
شماره ۲۶۷ - مرحبا ای دلبر سیمین تن سیمین بدن
جعد مشکینت بود در گردن جانم رسن! ۱
تا خم ابروی پیوست تو شد محراب ما
فرض آمد سجده با پیر و جوان و مرد و زن ۲
این همه بیداد یا رب از کجا آموختی
حبذا نارفته از لعل لبت بوی لبن؟! ۳
از حریم درگه خود دور کن اغیار را
زاغ را لائق نباشد آشیان اندر چمن! ۴
دیده ام خوبان عالم را به خوبی کی بود
چون تو شوخی در میان خوبرویان زمن؟! ۵
بوئی از زلفش به چین مستوجب غوغا بود
این قماش فتنه را کس چون برد سوی ختن؟! ۶
همچو من طغرل کسی در عشرت آباد جهان
بکر معنی را نیاوردست در عقد سخن! ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
