شماره ۲۰۱ - دمد صبح امید من اگر از شام هجرانش

دمد صبح امید من اگر از شام هجرانش
نگه خورشید خرمن می کند از روی تابانش ۱

چسان آیم به عرض جوهر فرد دهان او
که حکمت ها بود پوشیده در تفریق امکانش! ۲

اگر چه چشم من روشن شد از خاک رهش لیکن
دماغ شانه تاریک است از زلف پریشانش ۳

خمار چشم او زاهد به خواب ناز اگر بیند
به یک نظاره می سازد گرو از نقد ایمانش ۴

نوازش نامه های وضع جودش گر بیان سازم
عرق بر روی حاتم گل کند از شرم احسانش ۵

اگر بر دعوی رویش گل اندر باغ برخیزد
کشد دامان زلف او به خاری از گریبانش ۶

به راه وادی عشقش تو را از سر قدم باید
که عاشق را نباشد باک از خار مغیلانش! ۷

برای لعل شیرین کوهکن جان می کند لیکن
نمی ارزد به پیش او به یک جو قیمت جانش! ۸

نگردد هر کس از لاف محبت همسر مجنون
بود خاصیت دولت در انگشت سلیمانش! ۹

خوشا از مصرع سلطان اورنگ سخن طغرل
شکست ما تماشا کن مپرس از رنگ پیمانش! ۱۰