شماره ۱۷۹ - ای عارض گلگون تو از باده گهر ریز

ای عارض گلگون تو از باده گهر ریز
شمشیر جفای تو بود بر سر من تیز ۱

ابروی تو خم گشته است از بار تغافل
از باده ناز است قدح چشم تو لبریز ۲

در پیش غمت توسن عمرم بود اکنون
ماننده خنگی که کشد زحمت مهمیز ۳

هر روز نه سینه دهقان محبت
گردیده ز شوق تو چو غربال شرر بیز! ۴

ای دل اگرت آرزوی عیش دوام است
نوعی کن و بر دامن آن زلف بیاویز! ۵

وقت است که آسان ندهی دامنش از کف
امروز که یک شمس دگر نیست به تبریز! ۶

زنهار ادب پیشه نما بین که چها دید
از نامه پیغمبر ما خسرو پرویز؟! ۷

غفلت نشود بدرقه راه امیدت
تا چند چو مخمل تو ازین خواب گران خیز! ۸

این وادی عشق است پر از شیب و فراز است
عاشق نئی البته ازین بادیه بگریز ۹

شد دافع سودای تو تا چین جبینش
صفرات فزون است تو از سرکه مپرهیز! ۱۰

طغرل شدم آشفته این مصرع بیدل
ای خاک به خون خفته غبار دگر انگیز! ۱۱