شماره ۱۷۳ - شب که با یاد رخت داشت دلم سوز و گداز

شب که با یاد رخت داشت دلم سوز و گداز
برق آهم به تکاپوی تو شد در تک و تاز ۱

هوشم از سر به خیال سر زلف تو برفت
همچو موسی طرف تور دوان از پی راز ۲

صانع روز ازل را تو چه خوش مصنوعی
که به عکس تو بود آئینه را روی نیاز! ۳

لعبتان را روش پرده افسون یک موست
کرده زیر و بم عشق تو مرا لعبت باز ۴

چون به هنگام خرامی تو به گلگشت چمن
چشم نرگس به تماشای جمالت شده باز ۵

مست صهبای جمالی و به خود مینازی
یا مگر کلک قضا بسته اساس تو ز ناز؟! ۶

مرغ دل بس که به تیر نگهت معتاد است
صرف هر سفله مکن جانب طغرل انداز! ۷