شماره ۱۲۲ - تا کمند زلف او صد دل به یک مو می کشد

تا کمند زلف او صد دل به یک مو می کشد
بار منت مرغ دل از خال هندو می کشد ۱

مردم چشم مرا از شش جهت تسخیر کرد
بهر قتل عاشقان هم تیغ ابرو می کشد ۲

خاک پای توسنش را توتیا کردم به چشم
سرمه اکنون دیده ام از خاک آن کو می کشد! ۳

حاصل عشقم مرا شد رنگ زردی همچو کاه
کهربای جذب مهرش دل ز هر سو می کشد ۴

نکهت روی گلش تصویر را بخشد حیات
در مشامش از نسیم او رسد بو می کشد! ۵

از می شوقش به زاهد داد ساقی جرعه ای
از کمال بی خودی در خانقه هو می کشد ۶

عکس چشم مست او طغرل به هنگام رقم
مانی و بهزاد با مژگان آهو می کشد! ۷