شماره ۹۷ - پریشان جعد سنبل از سر زلف سمنسایت

پریشان جعد سنبل از سر زلف سمنسایت
گشاده غنچه از خندیدن لعل شکر خایت ۱

بود نظاره چون آئینه لذتگیر دیدارت
سراپا دیده نرگس بود محو تماشایت ۲

بهارستان گلزار جمالت عالمی دارد
سری کو تا بود خالی ز سودای تمنایت؟! ۳

روی دور از برم جان از تنم آید برون آندم
بیا تا جان دمد در تن ز طرز آمدن هایت! ۴

به راهت ز انتظاری دیده ما شد سفید اینجا
ببخشا توتیای دیده از خاک کف پایت! ۵

ز حسرت مردم ای بدخو نشینی چند با تنها
بود آیاکه من بینم تو را خالی ز تنهایت؟! ۶

به دل مهر تو دارد طغرل از اغیار پنهانی
بیا سویم الفاسا میان جان دهم جایت! ۷