این متن به داستان حلاج، عارف مشهور، اشاره دارد که به دلیل بیان جملات عرفانی مانند «انا الحق» به دار آویخته شد. در این داستان، حلاج با شجاعت و تسلیم به سرنوشت خود، خون خود را به عنوان نشانهای از سرخی و شجاعت بر چهرهاش میمالد تا زردی ترس را از خود دور کند. او با این کار نشان میدهد که از مرگ هراسی ندارد و به سرنوشت خود تسلیم است.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به صحنههای خشونتآمیز مانند اعدام و ریختن خون ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
حکایت حلاج که در دم مرگ روی خود را به خون خود سرخ کرد
جز انا الحق مینرفتش بر زبان ۱
چون زبان او همینشناختند
چار دست و پای او انداختند ۲
زرد شد خون بریخت از وی بسی
سرخ کی ماند درین حالت کسی ۳
زود درمالید آن خورشید و ماه
دست بریده به روی هم چو ماه ۴
گفت چون گلگونهٔ مردست خون
روی خود گلگونه بر کردم کنون ۵
تا نباشم زرد در چشم کسی
سرخ رویی باشدم اینجا بسی ۶
هرکه را من زرد آیم در نظر
ظن برد کاینجا بترسیدم مگر ۷
چون مرا از ترس یک سر موی نیست
جز چنین گلگونه اینجا روی نیست ۸
مرد خونی چون نهد سر سوی دار
شیرمردیش آن زمان آید به کار ۹
چون جهانم حلقهٔ میمی بود
کی چنین جایی مرا بیمی بود ۱۰
هر که را با اژدهای هفت سر
در تموز افتاده دایم خورد و خور ۱۱
زین چنین بازیش بسیار اوفتد
کمترین چیزیش سر دار اوفتد ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.