خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر عشق و ستایش معشوق است که با نمادهای طبیعت و مفاهیم عرفانی مانند رحمت، طاعت، و خدمت همراه شده است. شاعر از دوری از معشوق و شرایط سخت خود می‌نالد، اما در عین حال به رحمت و بخشش او امیدوار است. همچنین، اشاراتی به مفاهیم اجتماعی مانند فقر و قدرت نیز دیده می‌شود.

متن شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه پیچیده است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد. همچنین، برخی از اشارات اجتماعی و فلسفی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم باشد.

مشاهده کامل

شماره ۱۴۰ - در چشمه ی خضر شعله ی طور

در چشمه ی خضر شعله ی طور
یا روی تو مینماید از دور

بخت من و مقدم تو هیهات
این بس که تو را ببینم از دور

سلطانی و خانمان درویش
شاهینی و آیان عصفور

از روز سیاه ما روا نیست
گفتن سخنی بر وی منظور

در حلقه ی گیسوانش آخر
ذکری رود از شبان دیجور

از رحمت او مباش نومید
وز طاعت خود مباش مغرور

کز خدمت نا پسند سد بار
خوشتر باشد گناه مغفور

از غیر چرا نشاط نالیم
افتاده بدست نفس مقهور

در رسته ی ماست شحنه طرار
بر مخزن ماست دزد گنجور

ما شیفته در توایم و اقبال
در موکب شهریار منصور

بر درگه او نشاط بادا
سال و مه و روز و هفته مسرور
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۳۹ - دل از قید دو عالم رسته خوشتر
گوهر بعدی:شماره ۱۴۱ - شکرانه ی بازوان پر زور
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.