شماره ۱۰۲ - هر نفس مجلس ما دوش معطر میشد

هر نفس مجلس ما دوش معطر میشد
تا کجا ذکری از آن زلف معنبر میشد ۱

پرتو ماه زروی تو حکایت میکرد
ظلمت شب بسر زلف تو رهبر میشد ۲

شرح الطاف تو آرایش مجلس میداد
ذکر اوصاف تو پیرایه ی دفتر میشد ۳

هر نفس شوق من از یاد تو افزون میگشت
هر زمان صبر من از روی تو کمتر میشد ۴

من همی ذکر تو میگفتم و سد بار فزون
می شنیدم که در افلاک مکرر میشد ۵

دری از روضه ی فردوس بمجلس بگشود
یا خیال تو در اندیشه مصور میشد ۶

از دعای شه و از ذکر تو میدید فروغ
بزم و روشن افق از خسرو و خاور میشد ۷