این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از معشوقه‌ای با موهای مجعد، ابرو و مژگان فریبنده و رفتار شوخ و فتنه‌انگیز سخن می‌گوید. معشوقه هم در بزم دلنشین است و هم در رزم دلاویز. عشق شاعر به او چنان است که حتی سنگ و رو را نرم می‌کند. در این بزم، نیازی به مطرب نیست زیرا معشوقه خود شیرین‌سخن و بذله‌گو است. شاعر از نشاط و خوشحالی خود در حضور معشوقه می‌گوید.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم یا نامناسب باشد. همچنین، استفاده از واژه‌ها و اصطلاحات ادبی قدیمی ممکن است برای گروه‌های سنی پایین دشوار باشد.
شماره ۸۷ - سلسله ای ساخته کاین جعد موست
وقت دلی خوش که گرفتار اوست ۱
ابرو و مژگانش چو ترکان شوخ
تیغکش و تیز زن و فتنه جوست ۲
دلبر بزم است و دلاویز رزم
سرکش و پرخاشگر و تند خوست ۳
عشق منش بر سر مهر آورد
نرم کند آتش اگر سنگ و روست ۴
حاجت مطرب نبود تا بزم
شاهد شیرین سخن بذله گوست ۵
پای بگل ماند براهش نشاط
وقت سری خوش که بر آن خاک کوست ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
