شماره ۴۶ - بخیلی شنیدم یکی روز، چاشت

بخیلی شنیدم یکی روز، چاشت
به دستار خوان نان، عسل نیز داشت ۱

شنید از در خانه آواز پای
نماندش دل از بیم مهمان به جای ۲

ز خوان زود برداشت نان وز کسل
نشد فرصتش تا رباید عسل ۳

مگر بود آسوده زین فکر و بس
که بی نان عسل خود نخورده است کس ۴

به منزلگه او درآمد چو مرد
ز ناخوانده مهمان کشید آه سرد ۵

شد آشفته چون گل ز باد خزان
به او گفت پس دل طپان، لب گزان ۶

که: می‌بینمت دل ز صفرا به جوش
وگرنه چرا نیستی شهدنوش؟! ۷

ازین حرف مهمان فزودش هوس
به جام عسل غوطه زد چون مگس ۸

ز شیرینیش روی مهمان شکفت
نمی چون نماند از عسل خواجه گفت ۹

که: بی نان عسل؟ دل نسوزد عجب
نگیرد عجب تن از آن سوز تب؟! ۱۰

همی گفت با میزبان میهمان
که: سوزد دل، اما دل میزبان! ۱۱